دستهایم را با تمام وجودم به آسمان بلند کردم

وبا تمام صدایی که داشتم در گلو فریاد زدم که:

خدایا پس تو کجایی...؟

وتو آرام در گوشم نجوا کردی :

          " من از رگ گردن به شما نزدیکترم !! "

من آرام گرفتم ؛ دستهایم را پایین آوردم و شروع کردم به گریستن و تو باز آرام و صبور لبخند زدی .

با صدایی بغض آلود و چشم هایی لبریز از اشک آرام گفتم:

خودت را به من نشان نمی دهی؟

لبخند جاودانه ات کمی کمرنگ شد و گفتی:

            " چشم های تو مرا نمی بینند! "

چشم هایم را بستم ،اشک از آنها جاری شد !

اینبار که چشم هایم را باز کردم دنیا جور دیگری بود... دنیا پر بود از تو !!!

بخشی از فایل صوتی شهید محبوب و بزرگوار  "مصطفی چمران " که در تمام سختی های زندگی و ناملایمات این دنیای دون ، موسیقیایی صدای او و متن پر محتوای آن مرحمی میشود بر تمام درد هایم و پناهی برای کمر خم نکردنهایم !

علی بزرگ را بنگرید که خدای درد است، که گویی بند بند وجودش با درد و رنج جوش خرده است؛ حسین را نظاره کنید که دریایی از درد و شکنجه فرو رفت که نظیر آن در عالم دیده دشده است. زینب کبری را ببینید که با درد و رنج انس گرفته است.

درد دل آدمی را بیدار میکند روح را صفا می دهد، غرور و خودخواهی را نابود می کند، رخوت و فراموشی را از بین میبرد، انسان را متوجه وجود خود میکند. انسان گاهگاهی خود را فراموش میکند ،فراموش میکند که بدن دارد، بدنی ضعیف و ناتوان که در مقابل

عالم و زمان کوچک و ناچیز آسیب پذیر است . فراموش میکند که همیشگی نیست و چند صباحی بیشتر نمی پاید . فراموش میکند که جسم مادی او نمی تواند باروح او هم پرواز شود لذا این انسان احساس ابدیت و مطلقیت و غرور و قدرت میکند؛ سرمست پیروزی

در اوج آمال و آرزوهای طول و دراز، بی خبر از حقیقت تلخ و واقعیت های عینی وجود به پیش  می تازد و از هیچ ظلم و ستمی رو گردان نمی شود.

اما درد... آدمی را به خود می آورد حقیقت وجود او را به آدمی می فهماند و ضعف و زوال و ذلَت خود را درک می کند و دست از غرور کبریایی بر میدارد و معنی خود خواهی و مصلحت طلبی و دروغ  را میفهمد و آن را توجیح نمی کند....

                                                                                            " ادامه متن در ادامه مطلب"

در  این هرزه بازار قلب ها و نگاه ها

دل ما را از آن خودت

و چشم ما را

نگران خودت کن ...